Alle berichten van essebes

Over essebes

Communicatie is mijn vak, en taal, web, social media, interne communicatie en projectcommunicatie zijn mijn passie en grootste talenten. Ik ben enthousiast, gedreven, hands-on, leg makkelijk contact en maak me snel nieuwe kennis eigen. Ik ben flexibel en hou gemakkelijk meerdere ballen in de lucht. Mijn nieuwsgierigheid en leergierige houding zorgen dat ik inhoudelijk altijd sterk ben, ook en juist bij nieuwe onderwerpen.

Eerste stapjes in de klas

Na twee maanden pabo, de lerarenopleiding voor de basisschool, ben ik als persoon veranderd en sta ik anders in het leven. Naar mijn idee dichter bij wie ik in de kern ben. Wat een mooie ontdekking. Ik wil de kinderen meenemen op ontdekkingsreis, maar het onderwijs is dat voor mij absoluut ook.

De ochtend van mijn eerste stagedag gierden de zenuwen door mijn lijf. Zo moet het ook op de eerste dag van de kleuterschool hebben gevoeld, dik 38 jaar geleden. Het ging nu echt gebeuren. Vandaag mocht ik voor het eerst met de kinderen aan de slag. Vandaag begon echt de breuk met mijn vorige carrière in het communicatievak. Mijn lijf vond daar ook wat van. Met name mijn hart en mijn spijsvertering:). Slik.

Om kwart voor acht stond ik voor het eerst oog in oog met mijn ervaren mentor in de middenbouw van een bijzondere school in Rotterdam. Ik moest even slikken en een traantje ontsnapte via mijn ogen. Ja, ik moest toegeven dat het best spannend is. We maakten kort kennis met elkaar, wisten toen op hoofdlijnen wat we aan elkaar hebben en toen begon het feest. Geroezemoes en tikkende voeten op de gang en daarna in het lokaal, geschuif van stoelen, laatjes die open gaan. De kinderen kwamen binnen. Hoe ging ik hun namen onthouden? Lukte dat wel? Inmiddels zijn het 28 lieve schatten van wie ik niet alleen de namen weet, maar aan wie ik ook met heel veel liefde denk.

“Juf?” Oh ja, dat ben ik.

Had ik me al een beetje juf gevoeld toen ik besloot deze opleiding te gaan doen, nu werd ik ook zo genoemd. Oef. Dat was al best wat. Nu moest ik vooral niet teveel tegelijk willen doen, een valkuil waar ik vaker in gestapt ben. Eerst kijken, meedoen en meehelpen, omdat het ook belangrijk is dat de kinderen en ik aan elkaar wennen. Toch stond ik de volgende dag al met knikkende knieën mijn eerste leesles te geven en een week later het dictee. Ik help kinderen met redactiesommen en met taallesjes, lees voor en knuffel, troost bij verdriet en wacht op ouders die hun zieke kinderen kwamen ophalen. We vieren verjaardagen, geboortes en zwemdiploma’s, maar ook dat je een werkje helemaal zelf hebt gedaan. Gewoon de dagelijkse dingen. Heerlijk, wat een warmte.

Confronterend

Kinderen zijn ook eerlijk. Ze willen ook weten wie jij bent. Dat vind ik best spannend. Ik praat makkelijk, maar laat niet zomaar het achterste van mijn tong zien. Zeker niet als het om heel persoonlijke zaken gaat. Tijdens een les sociale vaardigheden kregen ook de juffen de vraag waar ze verdrietig van worden. In alle emoties van die tweede dag was dat toch iets teveel. Mijn mentor nam de vraag gelukkig over. Kinderen zijn zo puur dat ze je bewust maken van jezelf. Hoe eng dat ook kan zijn, het is het zeker waard. Langzamerhand durf ik mezelf te laten zien. De kinderen gaan me meer testen. Het helpt me allemaal om verder te komen.

Nieuwe uitdaging gezocht!

Vijf mannetjes met gekleurde puzzelstukjes.

Na de voorbereidingen op mijn studie wil ik graag weer aan de slag. Studeren gaat namelijk niet met een lege maag:). Daarom ben ik beschikbaar voor 16 tot 24 uur per week voor een communicatie-opdracht, het liefst binnen of met een link naar het onderwijs. Een baan als onderwijsassistent, of een combinatie van communicatie en onderwijs is ook een goede optie. Ben ik wellicht het missende puzzelstukje in uw team? Dan hoor ik het graag!

Juf-to-be

Volgende week begin ik aan de Pabo aan Hogeschool Thomas More. Op mijn 42e. Samen met een recordaantal andere studenten. Volgens een deskundige zou de baanzekerheid een rol kunnen spelen bij de groei van het aantal voorinschrijvingen; voor veel mensen die hun baan kwijtraken lijkt het basisonderwijs vanwege het grote tekort aan leerkrachten een veilige haven.

Dat was maar een heel klein deel van mijn motivatie. Ik wil vooral het verschil maken, kinderen een goede basis meegeven, hun nieuwsgierigheid prikkelen, en ze het vertrouwen geven dat ze er mogen zijn, ongeacht wat dan ook. Dat naar leerkrachten veel vraag is, is voor mij mooi meegenomen. Het is een heel bewuste keuze geweest het kantoorleven op te geven.

Leerkracht word je niet om het geld, zoveel is me al duidelijk. Dat doe je met je hart. Ik heb gezien dat genoeg geld voor mij goed genoeg is. Ik ben tevreden met wat ik heb, en waardeer zeer zeker ook het immateriële. Ja, net als ieder ander werk heeft het ook dit beroep haar minder leuke kanten. Ik denk dan altijd maar: dat maakt het leukere alleen maar leuker.

De komende jaren ga ik veel leren, aan anderen en over mijzelf. Ga ik mijn grenzen verleggen, me verwonderen en me verbazen, lachen, huilen, rennen en vliegen. Ik heb een flexibel ticket gekocht naar mijn droom. En die ga ik waarmaken.

Focussen op de toekomst

Weet je wat scheelt bij een periode tussen twee banen in? Dat je focus hebt. Dat je weet waar je jouw pijlen op wilt richten. Dat je weet wat je nog wilt bereiken en dat dat je een toekomstbeeld voor ogen hebt. Dat heb ik gelukkig.

Focus en vuur

Wat mijn nieuwe focus is: het onderwijs in. Iedereen die ik spreek vindt de keuze die ik heb gemaakt voor het onderwijs geweldig. Veel mensen die het zelf niet durven of die zijn gegrepen door het vuur waarmee ik erover praat. In september begin ik aan mijn droom. Van dromen alleen komt echter geen brood op de plank.

Laatste waardevolle stappen

Tot die tijd wil ik daarom graag nog wel iets nuttigs doen en mijn eigen geld verdienen. Mijn ambitie in mijn huidige vakgebied is minder geworden, maar ik heb op dat vlak nog veel te bieden. Ik voeg waarde toe als het om taal, digitale media, trainingen, bruggen bouwen, veranderen , structuur creativiteit , doorzettingsvermogen, zelfstandigheid en empathie gaat. Maar nog veel meer dan dat.

Kan ik je helpen?

Tot en met september ben ik 32 uur per week beschikbaar, daarna ongeveer16 – 24 uur. Ik zoek nog een overheids- of non-profitorganisatie bij wie ik mijn laatste waardevolle stappen in het communicatievak kan zetten. Dat zal ik met evenveel plezier en evenveel inzet doen als ik altijd heb gedaan. Kan ik je helpen? Neem dan zeker even contact met me op.

En door!

En door. De eerste sollicitatie is helaas niet succesvol geweest. Waar dat aan ligt weet je eigenlijk nooit: je kan net iets hebben gedaan of gezegd waardoor één van je collega-sollicitanten de voorkeur heeft gekregen. Ik ken dat van een sollicitatieronde waar ik zelf bij zat. Ik merkte toen dat gevoel een grote rol speelt. De harde criteria zijn als het goed is al samengevat in het ov van de kandidaat.

Daarna komt de mens om de hoek kijken. Met wie zou je de komende weken, maanden of jaren goed door één deur kunnen. Wie zou goed in het bestaande team passen? Prima, maar uiteindelijk bepaalt het gevoel van de gesprekspartners wie de gelukkige is. Dat is in ieder geval mijn indruk.

Eigenlijk is dat prima. Als je sollicitant-af bent en gewoon een collega, moetje samen de klus klaren. Dat kun je maar beter doen met iemand in wie je het volste vertrouwen hebt en met wie je een goede klik hebt. Nies tegenin te brengen.

Een ding weet ik zeker – voor iedereen is ergens zo’n plek. Wat betreft de blik is het toch wel een beetje geluk hebben. Ergens op je pad vind je dat geluk wel.

Een sollicitatie is veel meer dan geluk. Als je goed bent voorbereid, stap je het gesprek vol zelfvertrouwen in. Dat is al een plus, voor jezelf en voor je gesprekspartners. Daarover de volgende keer meer.