Categoriearchief: Arbeidsmarkt

Roer om?

Het is alweer tien dagen geleden dat ik definitief één van kantoren van een grote gemeente achter me dichttrok. Daarmee start de tweede week van een verplichte ‘vakantie’ en mijn nieuwe beroep: sollicitant. De vraag is nu: wat zoek ik?

Sollicitant hoop ik niet te lang te zijn. Mijn oorspronkelijke beroep vind ik geweldig, omdat iedere dag anders is. Het is bovendien een werkveld waar je nog moet vechten voor je bestaansrecht: niet iedereen is overtuigd van het nut van communicatie of  wat het nou eigenlijk is. Fantastisch, omdat hier nog veel terrein te winnen is.

Het probleem is dat veel meer mensen mijn werk leuk en interessant vinden. Dus zijn veel mensen als ik op zoek naar een nieuwe baan of klus. Als het zo doorgaat, moet ik minimaal om het jaar op zoek naar een nieuwe werkomgeving. Dat betekent nieuwe mensen leren kennen (leuk!), maar ook weer afscheid nemen van  collega’s en een omgeving waaraan je gehecht bent geraakt. Dat is eigenlijk niet meer wat ik wil. Lees verder Roer om?

Mooie lessen

De tijd vliegt. In december liep ik voor het eerst dit prachtige stadhuis in Noord-Holland binnen voor een sollicitatiegesprek. Dat voelde goed. Ik had bijna geen twijfels over het succes van het gesprek toen ik een uur later weer richting het station liep. Deze gemeente paste goed bij mij, en de opdracht, een zwangerschapsvervanging, ook. Het was wat ik eigenlijk altijd had gewild.

Mijn droombaan
’s Middags hoorde ik (inderdaad) dat de gemeente voor mij had gekozen. Ik was Balans tussen werk en privéongelooflijk blij: ik was aangenomen voor een functie die ik al heel lang op mijn wenslijst had staan. Een week later was ik aan het proefdraaien. Ik ging meteen aan de slag met een lopend vraagstuk en maakte kennis  met de mensen met wie ik later veel zou samenwerken. Daarna weer twee weken vrij door de kerstvakantie, en begin januari hard aan de slag.

De uren in mijn contract overschrijdt ik wekelijks, maar het is het allemaal waard.

Als een TGV
De eerste week maakte ik me nog wat zorgen over de hoeveelheid werk. Ik voerde nog meer kennismakingsgesprekken, en net toen ik mijn diensten had aangeboden aan een ander team, ging de projecttrein  als een TGV rijden. De ene wagon na de andere koppelde aan.  Het was (en is) druk, maar al snel zag ik de overeenkomsten. Dat zorgde voor relatieve rust en gezonde drukte.

Ook de reistijd brak me niet op: die gebruikte ik om de laatste doelen van die dag nog te behalen. De gemeente heeft gelukkig prima telewerkfaciliteiten, dus dat ging prima.  Ook als ik eens een dagje thuis werkte. De uren in mijn contract overschrijdt ik wekelijks, maar het is het allemaal waard.

Nieuwe horizon
Voor de meeste projecten bereik ik binnenkort het eindstation. Daar krijgt de trein een nieuwe machinist. Eén wagon koppel ik af. De eindbestemming daarvan is voorlopig nog niet in zicht, terwijl ik tegelijkertijd mijn horizon weer mag verbreden.

 

 

Wie je bent, straal je uit

Hoe mensen je behandelen zegt alles over hen en niets over jouDeze uitspraak van 365 dagen succesvol zette mij aan het denken.  Ik snap hoe hij bedoeld is: als andere mensen je minderwaardig behandelen, zegt dat niets over jou, en (des te meer) over henzelf.  Voor mijn gevoel speelt hier nog wat anders mee: je uitstraling, gevormd door je uiterlijk en presentatie. Zij vormen een eerste indruk, die beïnvloedt hoe andere mensen je benaderen. Dat kun je zelf positief beïnvloeden. En zo zegt hoe mensen je behandelen juist wel weer wat over jou.

Laten we beginnen met een definitie van iemand goed behandelen. Voor mij is dat iemand met respect voor zijn of haar gevoelens, overtuigingen, kennis en vaardigheden tegemoet treden en hem of haar dus niet mijn gevoelens en overtuigingen opleggen. Dat betekent luisteren, waar mogelijk ook naar lichaamstaal, en daar op een passende manier verbaal of non-verbaal op reageren. Het liefst vanuit je oprechte gevoel.

Levensechte persoonlijkheid
Dan terug naar naar mijn stelling: je kunt zelf beïnvloeden hoe je wordt behandeld. dreamstime_xs_23824654Zelfvertrouwen is daarbij een belangrijke factor. Dat straal je uit in je lichaamshouding, gedrag en mimiek. Onzekere mensen worden anders behandeld dan zekere mensen, en het is voor de meeste mensen ook makkelijker om met zelfverzekerde (niet te verwarren met zelfingenomen) mensen om te gaan dan met iemand die onzeker is. Zelfverzekerd ben je niet zomaar: daarvoor heb je zelfkennis nodig, en moet je dichtbij je eigen gevoel kunnen blijven en daarnaar durven luisteren. Je persoonlijkheid is dan geen toneelspel, maar levensecht, en straalt kracht uit.

Je bent hoe je eruit ziet
Althans, zo gaat het vaak in de praktijk.  Het bepaalt voor een deel de eerste indruk. De Schermafbeelding-2014-07-24-om-12.51.50-300x244scheidslijn tussen toneel en levensecht kan heel dun zijn. Je presentatie kan je uitstraling versterken of verzwakken. Een simpel voorbeeld: als je met versleten kleding een chique kledingzaak binnenstapt, wordt je door de verkoopmedewerkers met schuin oog aangekeken, maar in een net mantelpak met pumps met alle égards behandeld. Kleding en verzorging kunnen het verschil maken.

 

Een boost voor je uitstraling
Dan moet die kleding wel bij je passen: vorm, kleur, model en snit beïnvloeden je
uitstraling
, tot je make-up en accessoires aan toe. Als je bent klein en breed bent, is een 12823427144_3cacac6b43_khorizontale streep niet aan te raden. Heb je een recht, vierkant gezicht? Dan staan rechte vormen je mooi, en ronde en zachte vormen zijn mooi bij rond. Ook een pondje meer kun je met kleding maskeren. Het is naar mijn idee daarom goed m te imagesonderzoeken hoe kleding je persoonlijkheid kan versterken. Deze pagina is een mooi begin. Verder schreef Lida van Doorn over dit onderwerp een leerzaam boek, waarmee je ook zelf op onderzoek uit kunt.

De eerste verpletterende indruk

Iedereen weet en ervaart het: de eerste momenten in een sollicitatiegesprek kunnen bepalend zijn. Je kunt maar gedeeltelijk zelf beïnvloeden of die eerste indruk positief of negatief is. Dat ‘besluit’ bepaalt min of meer hoe jouw gesprekspartner jouw antwoorden interpreteert, en hoe het verdere gesprek verloopt, volgens een artikel op Bonque. Dat heeft alles te maken met hoe onze psyche hier mee omgaat: die zoekt na een positieve indruk naar pluspunten en bij een negatieve naar minpunten. Hoe zorg je dat je met  jouw eerste indruk een positieve tint aan het gesprek geeft?

Volgens Monsterboard begint de eerste indruk al voor het gesprek, en ik denk dat ze daar Sollicitant met op de achtergrond haar interviewersgelijk in hebben. Zij raden daarom aan je representatief te kleden, je netjes te melden bij de receptie, iedereen te groeten en goed op je lichaamshouding te letten. Ik zeg: schouders naar achteren, blik op open, mensen aankijken. Intermediair voegt daar nog iets logisch aan toe: zorg dat je zo’n 10 minuten voor de afspraak aanwezig bent! In het geval je vertraging hebt, kun je in ieder geval even bellen. De contactgegevens had je natuurlijk al bij je! En voor het gesprek begint, heb jij de negatieve energie die je vertraging wellicht teweeg bracht voor de buitenwereld al overboord gegooid.

Wachten: sfeer proeven
Tijdens het wachten is een open houding ook belangrijk. Jouw eerste indrukken van jemogelijk toekomstige collega’s geven je alvast een beeld van de organisatie. Zie het als sfeer proeven. Dat vindt Carrieretijger ook. Kies je plek daarom zorgvuldig, en loop erheen in een zelfverzekerde tred. Kijk rond, luister en voel. Neem een zithouding aan die ergens tussen actief en ontspannen zit. Lezen mag, maar blijf bezig met je omgeving. Het kan zo een opstap voor smalltalk zijn als je gesprekspartner je naar de gespreksruimte brengt. Haal nog eens diep adem.

Ophalen: Zeker optimisme (en interesse)
Dan opent de deur vlakbij de receptie, en je gesprekspartner loopt naar je toe. Hij of zij heeft je al herkend. Sta op, kijk je gesprekspartner aan en geef hem of haar een stevige hand. Die handdruk geeft je gesprekspartner het idee dat je daadkrachtig en zeker bent. En dat wil je. Want dat geeft de indruk dat je de baan aan kunt en dat je die houding op de werkvloer ook aanneemt. Straks doe je hetzelfde bij je andere gesprekspartners. Nu kun je de indrukken die je net opdeed tijdens het wachten inzetten door een gesprekje aan te knopen, bijvoorbeeld over het gebouw of de ligging. Neem daarbij de intonatie en het spreektempo van je gesprekspartner aan: dat geeft rust en verbind ook.

Op locatie: alert, maar niet gespannen
De eerste stappen heb je daarmee al gezet. Je wilt de baan en je kunt het. Als jeFoto van een sollicitatiegesprek (Bron: http://blog.careerbuilder.nl/wp-content/uploads/MSN-©-Picture-Factory-Fotolia.com-71.jpg)
binnenkomt in de gespreksruimte, geef je iedereen een hand en wacht je tot je plaats kunt nemen. Krijg je dat signaal, neem dan een actieve en ontspannen zit aan. Onderuit hangen en op het puntje van je stoel zitten geeft ofwel een onge
ïnteresseerde of een gespannen indruk. Niet doen dus. Als één van de partners nog koffie en thee gaat halen, maak jij ondertussen nog oogcontact met de overgebleven interviewers en knoop je, als de sfeer goed is, ook met hen een praatje aan. Interesse is zó belangrijk.

Het zegt niet alles
Die eerste paar minuten kunnen bepalend zijn voor je gesprek, maar staar je daar ook niet blind op. Als je eerste indruk minder overweldigend was dan je hoopte, kan het gesprek alsnog goed verlopen. De kans dat het gesprek positief verloopt lijkt echter wel wat groter, zeker als we de psychologische achtergrond op Bonque lezen.

 

 

 

 

 

 

 

Eigentijds


In een artikel dat ik vandaag las op NRC Carriere blijkt maar weer eens hoeveel mensen in Nederland parttime werken. Ze presteren ook met die dag minder beter dan toen ze nog fulltime aan de slag waren. Voor je carrière lijkt het echter geen goed idee: als een topfunctie ambieert, is fulltime werken eigenlijk een must. Je carrière is naar mijn idee dus wel degelijk een keuze.Ik wil best de top bereiken, maar wel tegen mijn eigen prijs.

Ambitie vind ik altijd een toverwoord, en zelfs in bepaalde opzichten een lege huls. Er zijn mensen die zo’n lege huls prima inhoud kunnen geven, maar de term wordt te vaak gebruikt als synoniem voor hard willen werken, je werk op de eerste plaats zetten en wat moeten bereiken in je leven. Met ‘wat’  bedoel ik vooral hogerop komen in je werk en het (daardoor) verkrijgen van statDilbert-stripus en aanzien. Zoek je dat, dan weet je nu wat je moet doen: fulltime heel hard werken en je voortdurend ontwikkelen op werkgebied.

Ambitie is voor mij iets anders, namelijk beter worden in mijn vak en me daarin verder ontwikkelen. Als ik daardoor een sport hoger op de ladder kom is dat prima. Dan heb ik het verdiend. De balans tussen werk en privé vind ik echter heel belangrijk: ik doe mijn werk met veel toewijding en werk door tot ik tevreden een taak heb afgerond, maar zal nooit toestaan dat mijn privéleven door mijn werk in de knel komt. Toewijding kan ook in minder dan 40 of 36 uur per week.

Daarom werk ik altijd parttime: 24 tot 36 uur. Zo creëer ik ruimte voor drukke tijden, als ik wat meer uren moet werken dan in mijn contract staan, en voor een gezond privéleven. Dat laatste is de basis waarop ik bouw. En dat moet zo blijven.