Categoriearchief: Communicatie

Over giraffen en jakhalsen

Time management, ofwel efficiënt en effectief werken. Dat dacht ik tenminste altijd. Ik had verwacht dat we tips en trucs zouden krijgen om onze agenda beter te organiseren en meer van dat soort efficiëntie-tips. Tijdens de training die we van KSG  kregen op het werk deed ik een mooie ontdekking: geweldloze communicatie.

De hoofdgedachte: doe jezelf geen geweld aan, hou rekening met je eigen waarden en neem je gevoel serieus. Lees verder Over giraffen en jakhalsen

Roer om?

Het is alweer tien dagen geleden dat ik definitief één van kantoren van een grote gemeente achter me dichttrok. Daarmee start de tweede week van een verplichte ‘vakantie’ en mijn nieuwe beroep: sollicitant. De vraag is nu: wat zoek ik?

Sollicitant hoop ik niet te lang te zijn. Mijn oorspronkelijke beroep vind ik geweldig, omdat iedere dag anders is. Het is bovendien een werkveld waar je nog moet vechten voor je bestaansrecht: niet iedereen is overtuigd van het nut van communicatie of  wat het nou eigenlijk is. Fantastisch, omdat hier nog veel terrein te winnen is.

Het probleem is dat veel meer mensen mijn werk leuk en interessant vinden. Dus zijn veel mensen als ik op zoek naar een nieuwe baan of klus. Als het zo doorgaat, moet ik minimaal om het jaar op zoek naar een nieuwe werkomgeving. Dat betekent nieuwe mensen leren kennen (leuk!), maar ook weer afscheid nemen van  collega’s en een omgeving waaraan je gehecht bent geraakt. Dat is eigenlijk niet meer wat ik wil. Lees verder Roer om?

De klus geklaard

Het afronden van een klus is altijd een vak apart. Je moet het project loslaten wat ook een beetje van jou is geworden en het doorgeven aan een andere collega. De laatste weken heb ik dat stapje voor stapje gedaan.

Waar ik eerst een werkwijze en inhoud overdroeg, draag ik de laatste paar opdrachten vooral inhoud en namen over.  Aan die inhoud kan mijn opvolger dan zijn of haar eigen draai geven, met de persoon die hij of zij daarbij nodig heeft. Procedures en sluiproutes (daarbinnen) geef ik wel door: daar kan een ander ook zijn of haar voordeel mee doen.

ruimte-voor-jou
Jouw werkwijze is uniek. Geef een ander de ruimte (Foto: https://www.equi-unique.nl)

Waarom? Heel simpel eigenlijk: iedereen heeft een andere stijl en moet de ruimte krijgen om die naar eigen inzicht in te zetten. Dus: doen wat je moet doen op jouw unieke manier. Ieder ander verdient dat ook.

Basisvoorwaarden

Natuurlijk zijn een aantal basisvoorwaarden hier wel op zijn plaats. Zoals:

  • oog hebben voor je eigen krachten en verbeterpunten en hier bewust mee omgaan
  • een doel: hou het eindresultaat altijd voor ogen
  • weten wat de achtergrond is en daarmee rekening houden, zodat je niet onnodig boten verbrand achter je
  • rekening houden met de mensen voor en met wie je de klus moet klaren: past je aanpak bij de groep voor en met wie je werkt? Moet je iets aanpassen?

Al met al is het niet zo moeilijk. Het is net als een goede relatie met je geliefde: ruimte geven geeft lucht. Dat is naar mijn idee met collega’s niet anders.

Wijsneuskinderen

Je hoort en ziet ze vaak: reclames waarin kinderen hun ouders wijsneuzig uitleggen dat ze iets moeten kopen of doen. Nu weer de reclame waarin een kind zijn vader uitlegt dat hij echt zijn auto moet wassen in de winter om schade te voorkomen. Of dat schattige meisje in de kerstcampagne van Lidl dat de baard van ome Martijn en ‘een grote vlees’ als de goede elementen van kerst benoemd.

Vreselijk vind ik dat. Het komt vast heel vertederend over en ze zijn ook vast bedoelt om je een positief gevoel te bezorgen, maar dat doet het bij mij allerminst. Ik vind ze storend, of wellicht zelfs kinderachtig. Kinderen als vehikel voor een product of bepaald gedrag kan soms goed uitpakken, maar vaak ook niet. De bovenste twee voorbeelden vind ik daar schoolvoorbeelden van.

Het kind als weekmaker (die dan weer niet in speelgoed moet zitten, heb ik begrepen) is helaas een bekend fenomeen in de marketing

Wellicht speelt hierbij mee dat ik tot het kinderloze deel van de samenleving behoor; als ouder is het vast heel herkenbaar en geeft het je inderdaad een positief gevoel. Ik vind wijsneuzige kinderen in de praktijk vaak niet al te prettig, laat staan als ze in reclames worden gebruikt om ouders te vertederen. Het kind als weekmaker (die dan weer niet in speelgoed moet zitten, heb ik begrepen) is helaas een bekend fenomeen in de marketing. Ouders willen het hun kinderen immers naar hun zin maken en zijn dan eerder geneigd tot een aankoop als dat blije kindergezichten oplevert.

Het kind is geen volwassene en moet naar mijn idee ook geen volwassen dingen gaan zeggen. De wereld is al gekunsteld genoeg.