Categoriearchief: Stage

Eerste stapjes in de klas

Na twee maanden pabo, de lerarenopleiding voor de basisschool, ben ik als persoon veranderd en sta ik anders in het leven. Naar mijn idee dichter bij wie ik in de kern ben. Wat een mooie ontdekking. Ik wil de kinderen meenemen op ontdekkingsreis, maar het onderwijs is dat voor mij absoluut ook.

De ochtend van mijn eerste stagedag gierden de zenuwen door mijn lijf. Zo moet het ook op de eerste dag van de kleuterschool hebben gevoeld, dik 38 jaar geleden. Het ging nu echt gebeuren. Vandaag mocht ik voor het eerst met de kinderen aan de slag. Vandaag begon echt de breuk met mijn vorige carrière in het communicatievak. Mijn lijf vond daar ook wat van. Met name mijn hart en mijn spijsvertering:). Slik.

Om kwart voor acht stond ik voor het eerst oog in oog met mijn ervaren mentor in de middenbouw van een bijzondere school in Rotterdam. Ik moest even slikken en een traantje ontsnapte via mijn ogen. Ja, ik moest toegeven dat het best spannend is. We maakten kort kennis met elkaar, wisten toen op hoofdlijnen wat we aan elkaar hebben en toen begon het feest. Geroezemoes en tikkende voeten op de gang en daarna in het lokaal, geschuif van stoelen, laatjes die open gaan. De kinderen kwamen binnen. Hoe ging ik hun namen onthouden? Lukte dat wel? Inmiddels zijn het 28 lieve schatten van wie ik niet alleen de namen weet, maar aan wie ik ook met heel veel liefde denk.

“Juf?” Oh ja, dat ben ik.

Had ik me al een beetje juf gevoeld toen ik besloot deze opleiding te gaan doen, nu werd ik ook zo genoemd. Oef. Dat was al best wat. Nu moest ik vooral niet teveel tegelijk willen doen, een valkuil waar ik vaker in gestapt ben. Eerst kijken, meedoen en meehelpen, omdat het ook belangrijk is dat de kinderen en ik aan elkaar wennen. Toch stond ik de volgende dag al met knikkende knieën mijn eerste leesles te geven en een week later het dictee. Ik help kinderen met redactiesommen en met taallesjes, lees voor en knuffel, troost bij verdriet en wacht op ouders die hun zieke kinderen kwamen ophalen. We vieren verjaardagen, geboortes en zwemdiploma’s, maar ook dat je een werkje helemaal zelf hebt gedaan. Gewoon de dagelijkse dingen. Heerlijk, wat een warmte.

Confronterend

Kinderen zijn ook eerlijk. Ze willen ook weten wie jij bent. Dat vind ik best spannend. Ik praat makkelijk, maar laat niet zomaar het achterste van mijn tong zien. Zeker niet als het om heel persoonlijke zaken gaat. Tijdens een les sociale vaardigheden kregen ook de juffen de vraag waar ze verdrietig van worden. In alle emoties van die tweede dag was dat toch iets teveel. Mijn mentor nam de vraag gelukkig over. Kinderen zijn zo puur dat ze je bewust maken van jezelf. Hoe eng dat ook kan zijn, het is het zeker waard. Langzamerhand durf ik mezelf te laten zien. De kinderen gaan me meer testen. Het helpt me allemaal om verder te komen.