Categoriearchief: Psychologie

Wijsneuskinderen

Je hoort en ziet ze vaak: reclames waarin kinderen hun ouders wijsneuzig uitleggen dat ze iets moeten kopen of doen. Nu weer de reclame waarin een kind zijn vader uitlegt dat hij echt zijn auto moet wassen in de winter om schade te voorkomen. Of dat schattige meisje in de kerstcampagne van Lidl dat de baard van ome Martijn en ‘een grote vlees’ als de goede elementen van kerst benoemd.

Vreselijk vind ik dat. Het komt vast heel vertederend over en ze zijn ook vast bedoelt om je een positief gevoel te bezorgen, maar dat doet het bij mij allerminst. Ik vind ze storend, of wellicht zelfs kinderachtig. Kinderen als vehikel voor een product of bepaald gedrag kan soms goed uitpakken, maar vaak ook niet. De bovenste twee voorbeelden vind ik daar schoolvoorbeelden van.

Het kind als weekmaker (die dan weer niet in speelgoed moet zitten, heb ik begrepen) is helaas een bekend fenomeen in de marketing

Wellicht speelt hierbij mee dat ik tot het kinderloze deel van de samenleving behoor; als ouder is het vast heel herkenbaar en geeft het je inderdaad een positief gevoel. Ik vind wijsneuzige kinderen in de praktijk vaak niet al te prettig, laat staan als ze in reclames worden gebruikt om ouders te vertederen. Het kind als weekmaker (die dan weer niet in speelgoed moet zitten, heb ik begrepen) is helaas een bekend fenomeen in de marketing. Ouders willen het hun kinderen immers naar hun zin maken en zijn dan eerder geneigd tot een aankoop als dat blije kindergezichten oplevert.

Het kind is geen volwassene en moet naar mijn idee ook geen volwassen dingen gaan zeggen. De wereld is al gekunsteld genoeg.

Anders

Het is de eerste keer dat mijn opdracht na een zwangerschapsvervanging doorloopt. Dat Gele kweekbakvoelde in het begin best vreemd. Ik heb mijn eigen project, waar ik nu eindelijk voldoende aandacht aan kan geven, maar al die andere projecten lagen opeens weer bij de vaste kracht. Alle plantjes die ik heb opgekweekt kunnen nu verder groeien in haar handen. Hier en daar heb ik nog een takje, maar verder niet. Ik heb de projecten netjes kunnen afronden en ze in vertrouwen overgedragen. Net zoals we dat vice versa voor de vervanging hebben gedaan.

Met haar terugkomst leek ook de balans op de afdeling weer anders. Zoals ik me voorstelde hoe hij was. Iedereen heeft zijn eigen manier van werken, en het was mooi om te zien hoe vanzelfsprekend die unieke aanpak weer terugkeerde en weer opging in de totale afdeling. Prachtig om te zien hoe iemand zijn plek weer vindt.

Met haar terugkomst leek ook de balans op de afdeling weer anders. Zoals ik me voorstelde hoe hij was.

Met mijn eigen nieuwe rol kan ik nu prima leven. Het is vreemd om minder om kantoor te zijn, maar aan de andere kant kan ik het taalproject nu echt goed op poten zetten en het de kans geven die het verdient.

Het is fijn dat de opdracht niet helemaal voorbij is. We werken in een prettig en hecht team, en ik ben blij dat ik daar nog wel even deel van uitmaak. Herken je dit verhaal als mijn collega, dan bedank ik je graag voor de dagen op kantoor:)

Tijd is tijd

Je kent het probleem misschien wel: je gaat naar je werk, denkt aan je volle agenda en zucht even heel diep. Het is weer zo’n dag waarop je van afspraak naar afspraak gaat, en weinig tijd hebt om aan al die plannen, teksten en mail te werken. Daar kun je wat aan doen. Als je de baas wordt van je eigen agenda is werkdag opeens een stuk minder drukke bedoening.

Ten eerste: blok in je agenda de tijdstippen waarop je zaken wilt uitwerken. Ik plan die in Outlook als voorlopig. Dan kunnen collega’s daar niet zomaar overheen plannen zonder eerst met jou (op welke manier ook) te overleggen. Een definitieve status biedt meteen veel minder ruimte, die je wel moet kunnen maken als dat nodig is.Balans tussen werk en privé

Dan een belangrijke: nee durven zeggen. Vaak is dat soms moeilijker dan het lijkt. Het lijkt heel eenvoudig, dat weigeren van een afspraak, maar er zijn situaties waarin je voor een moeilijk dilemma kan komen te staan. Stel jezelf dan een simpele vraag: wat is op dat moment het meest belangrijk?  Alles wat niet onder het antwoord op deze vraag valt, kun je waarschijnlijk op een later tijdstip ook nog doen. Ik doe meestal gelijk een alternatief voorstel.

Aan de andere kant: maak het je collega’s ook niet te moeilijk. Al mijn collega’s kunnen zien wat ik de hele week aan het doen ben. Ze zien waar ik ruimte heb en waar ik eventueel ruimte kan maken. Dat is voor iedereen wel zo fijn.

Sollicitatie-survivaltips

Solliciteren is volhouden, af en toe door de zure appel heen bijten en jezelf blijven motiveren. Dat kan soms knap lastig zijn, ook als je, net als ik, optimistisch van aard bent. Als ervaringsdeskundige heb ik inmiddels wat manieren gevonden die mij op de been houden. Hoe ik dat doe? Dat lees je hieronder. Misschien helpt het jou ook.

  • Op de allereerste plaats: blijf in jezelf geloven. Weet wat je waard bent, wat je kunt en waar je sterk in bent. Wees je bewust van je talenten. Dan krijgt niemand je van je voetstuk. Schrijf die dingen voor jezelf op en hou ze altijd in je achterhoofd. En lees ze na als je even een dip hebt. Je bent tenslotte ook nog een mens. Bovendien is je identiteit dan minder afhankelijk van het werk dat je doet: je leeft meer vanuit je hart, en dat is naar mijn idee het mooiste wat je kunt bereiken. Dat maakt je sterker dan alleen je beroep of je werk.

    Survival
    Blijf ook in uitzichtloze situaties op de been: een oplossing is altijd dichtbij.
  • Blijf geloven in je droom: die baan waar jij jezelf in terugvindt, of in ieder geval de belangrijkste. Als het tijdelijk niet kan, bedenk je dan dat jouw tijd nog wel komt. Jouw talenten komen een keer ergens van pas.
  • Moet je een stapje terug doen? Als het financieel mogelijk is: neem je verlies en haal eruit wat voor jou belangrijk is. Iedere functie biedt je nieuwe kansen, ook al is het onder je niveau. Als je eenmaal binnen bent, kun je laten zien wat je waard bent. Als je de kans krijgt op een lager niveau binnen te komen, pak die dan met beide handen aan.
  • Je mag best een keer boos, teleurgesteld of gefrustreerd zijn. Het zou gek zijn als je staat te juichen bij een afwijzing, maar laat het nooit de overhand nemen. Zorg daarom voor een gezonde afleidingsmanoeuvre: sport, schoonmaken, koken, als jij je zinnen maar kunt verzetten. Of bel een goede vriend(in) om je hart te luchten. Sport heeft als voordeel dat je lijf endorfine aanmaakt, en dat maakt je weer een happy camper. Wees in ieder geval voorzichtig met de tussendeur:).
  • Overanalyseer jezelf niet. Je loopt dan het risico dat je blijft hangen in je eigen denkbeelden, en dat helpt je zeker niet verder. En denk negatieve gedachten om naar iets positiefs. Echt, het helpt.
  •  Laat het niet hebben van werk je leven niet beheersen. Blijf blij met de kleine dingen om je heen, geniet van wat je wel hebt. Als hierin wat kunt ontspannen, gaat solliciteren ook makkelijker dan dat je permanent stress ervaart. Geniet van vlinder op een bloem, op brandende kaarsjes en je familie en vrienden. Als het goed is ben je voor hen nog steeds dezelfde persoon.

Watch the krabbelaars!

Iedereen die weleens met mij samen in een klaslokaal, collegezaal of vergaderruimte heeft gezeten zou het kunnen weten: ik teken heel wat af. Doodlen, droedelen of krabbelen noemen ze dat met een speels woord, mensen die het doen noem ik krabbelaars. Een paar jaar geleden wees onderzoek al uit dat krabbelaars veel meer informatie meekrijgen dan mensen die hun pen rustig naast zich neerleggen en dat krabbelen goed is voor je geheugen. En gisteren stond het weer in de krant, in het AD deze keer. Wat in de krant staat hoeft niet waar te zijn, maar ik weet uit ervaring dat het ook zo is. Het werkt.

Lees verder Watch the krabbelaars!