Tagarchief: interim

De klus geklaard

Het afronden van een klus is altijd een vak apart. Je moet het project loslaten wat ook een beetje van jou is geworden en het doorgeven aan een andere collega. De laatste weken heb ik dat stapje voor stapje gedaan.

Waar ik eerst een werkwijze en inhoud overdroeg, draag ik de laatste paar opdrachten vooral inhoud en namen over.  Aan die inhoud kan mijn opvolger dan zijn of haar eigen draai geven, met de persoon die hij of zij daarbij nodig heeft. Procedures en sluiproutes (daarbinnen) geef ik wel door: daar kan een ander ook zijn of haar voordeel mee doen.

ruimte-voor-jou
Jouw werkwijze is uniek. Geef een ander de ruimte (Foto: https://www.equi-unique.nl)

Waarom? Heel simpel eigenlijk: iedereen heeft een andere stijl en moet de ruimte krijgen om die naar eigen inzicht in te zetten. Dus: doen wat je moet doen op jouw unieke manier. Ieder ander verdient dat ook.

Basisvoorwaarden

Natuurlijk zijn een aantal basisvoorwaarden hier wel op zijn plaats. Zoals:

  • oog hebben voor je eigen krachten en verbeterpunten en hier bewust mee omgaan
  • een doel: hou het eindresultaat altijd voor ogen
  • weten wat de achtergrond is en daarmee rekening houden, zodat je niet onnodig boten verbrand achter je
  • rekening houden met de mensen voor en met wie je de klus moet klaren: past je aanpak bij de groep voor en met wie je werkt? Moet je iets aanpassen?

Al met al is het niet zo moeilijk. Het is net als een goede relatie met je geliefde: ruimte geven geeft lucht. Dat is naar mijn idee met collega’s niet anders.

Mooie lessen

De tijd vliegt. In december liep ik voor het eerst dit prachtige stadhuis in Noord-Holland binnen voor een sollicitatiegesprek. Dat voelde goed. Ik had bijna geen twijfels over het succes van het gesprek toen ik een uur later weer richting het station liep. Deze gemeente paste goed bij mij, en de opdracht, een zwangerschapsvervanging, ook. Het was wat ik eigenlijk altijd had gewild.

Mijn droombaan
’s Middags hoorde ik (inderdaad) dat de gemeente voor mij had gekozen. Ik was Balans tussen werk en privéongelooflijk blij: ik was aangenomen voor een functie die ik al heel lang op mijn wenslijst had staan. Een week later was ik aan het proefdraaien. Ik ging meteen aan de slag met een lopend vraagstuk en maakte kennis  met de mensen met wie ik later veel zou samenwerken. Daarna weer twee weken vrij door de kerstvakantie, en begin januari hard aan de slag.

De uren in mijn contract overschrijdt ik wekelijks, maar het is het allemaal waard.

Als een TGV
De eerste week maakte ik me nog wat zorgen over de hoeveelheid werk. Ik voerde nog meer kennismakingsgesprekken, en net toen ik mijn diensten had aangeboden aan een ander team, ging de projecttrein  als een TGV rijden. De ene wagon na de andere koppelde aan.  Het was (en is) druk, maar al snel zag ik de overeenkomsten. Dat zorgde voor relatieve rust en gezonde drukte.

Ook de reistijd brak me niet op: die gebruikte ik om de laatste doelen van die dag nog te behalen. De gemeente heeft gelukkig prima telewerkfaciliteiten, dus dat ging prima.  Ook als ik eens een dagje thuis werkte. De uren in mijn contract overschrijdt ik wekelijks, maar het is het allemaal waard.

Nieuwe horizon
Voor de meeste projecten bereik ik binnenkort het eindstation. Daar krijgt de trein een nieuwe machinist. Eén wagon koppel ik af. De eindbestemming daarvan is voorlopig nog niet in zicht, terwijl ik tegelijkertijd mijn horizon weer mag verbreden.