Wijsneuskinderen

Je hoort en ziet ze vaak: reclames waarin kinderen hun ouders wijsneuzig uitleggen dat ze iets moeten kopen of doen. Nu weer de reclame waarin een kind zijn vader uitlegt dat hij echt zijn auto moet wassen in de winter om schade te voorkomen. Of dat schattige meisje in de kerstcampagne van Lidl dat de baard van ome Martijn en ‘een grote vlees’ als de goede elementen van kerst benoemd.

Vreselijk vind ik dat. Het komt vast heel vertederend over en ze zijn ook vast bedoelt om je een positief gevoel te bezorgen, maar dat doet het bij mij allerminst. Ik vind ze storend, of wellicht zelfs kinderachtig. Kinderen als vehikel voor een product of bepaald gedrag kan soms goed uitpakken, maar vaak ook niet. De bovenste twee voorbeelden vind ik daar schoolvoorbeelden van.

Het kind als weekmaker (die dan weer niet in speelgoed moet zitten, heb ik begrepen) is helaas een bekend fenomeen in de marketing

Wellicht speelt hierbij mee dat ik tot het kinderloze deel van de samenleving behoor; als ouder is het vast heel herkenbaar en geeft het je inderdaad een positief gevoel. Ik vind wijsneuzige kinderen in de praktijk vaak niet al te prettig, laat staan als ze in reclames worden gebruikt om ouders te vertederen. Het kind als weekmaker (die dan weer niet in speelgoed moet zitten, heb ik begrepen) is helaas een bekend fenomeen in de marketing. Ouders willen het hun kinderen immers naar hun zin maken en zijn dan eerder geneigd tot een aankoop als dat blije kindergezichten oplevert.

Het kind is geen volwassene en moet naar mijn idee ook geen volwassen dingen gaan zeggen. De wereld is al gekunsteld genoeg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *